ปฐม ภาค ๑ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 295 / 5

ประโยค - พระฐัมม์ทัศรฉฉลูแปล ภาค ๑ - หน้าที่ 143 กัน. ต่อมาในกาววันหนึ่ง ศรีอริฎุตต์ กล่าวว่าเครดหินว้า "ประโยชน์" อะไรของท่านด้วยพวกนิครนธ์ล่ะ ? ท่านเข้าไปนิครนธ์เหล่านั้น ถ้าได้อะไร ? การเข้าไปหาพระ

ในหน้าที่ 143 ของพระฐัมม์ทัศรฉฉลู มีการสนทนาระหว่างศรีอริฎุตต์และผู้คนเกี่ยวกับการถวายทานและความรู้ของพระศาสดา ศรีอริฎุตต์ หวังให้พระศาสดารับภิกษาจากคฤหัปนในวันรุ่งขึ้น พร้อมด้วยภิกษุ 500 รูป และอธิบา

ประโยค - พระธรรมปิฎกวัดอับแตลิสา ภาค ๑ - หน้าที่ 144 ข้าพระองค์อ่อนไม่ทราบ แม้การทำตอบ แก่กรรมอ่อนข้าพระองค์ ทำแล้ว ข้าพระองค์ไม่ทราบ แม้ความที่สารถนั้น ใครจะ ถวายภิญญาแก่พระองค์ด้วยอิทธิบาทสทธิ พระอ

ในบทนี้ พระศาสดาทรงพิจารณาเกี่ยวกับการถวายภิญญาและบุญที่เกิดขึ้นจากการทำดี ทรงเห็นความสำคัญของการประชุมและการทำอนโมทนาในหมู่มหาชน นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงสิริคุตต์ที่รับรู้การรับของพระศาสดาและบอกให้ท

ประโยค - พระธรรมปฏิรูปฉบับแปล ภาค ๑ หน้า 145 [ครหาทินนต์เตรียมรับพระศาสดา] ครหาทินนต์ คิดว่า "บัดนี้ เราจักทำสิ่งที่จะทำพระสมโภคอม นั้น" จึงให้ลูกมุขใหญ่ไว้ในระหว่างเรือน ๒ หลัง ให้บ่ายตะเคียน มาประ

ในบทนี้กล่าวถึงการเตรียมการของครหาทินนต์ที่มุ่งหวังจะทำการต้อนรับพระศาสดา โดยการสร้างสถานที่สำหรับการประชุมพร้อมทั้งการจัดเตรียมกลยุทธ์ในการรับมือกับผู้คนที่เข้าร่วม ซึ่งอาจเป็นผู้มีมิจฉาทิฐิหรือสัมมา

ประโยค - พระอาทิตย์วิบูลูงแผลง ภาค 3 - หน้าที่ 147 ถ่านเพลิงแล้ว ถอยออกไปยืนอยู่ กราบทูลว่า "ขอพระองค์เสด็จ ไปข้างหน้าเถิด พระเจ้าข้า" [ครหาเทินนี้เลื่อนสะพระพุทธเจ้า] ลำดับนั้น พระศาดา ทรงเหยียดพระ

บทนี้พูดถึงพระศาดาที่ทรงเผชิญหน้ากับเพลิงขณะที่มีการสนทนาระหว่างเขากับสิริฤดี เกี่ยวกับสถานการณ์และการทำสิ่งที่ถูกต้องในช่วงเวลาวิกฤติ โดยมีการเล่าเรื่องราวของดอกบัวที่ผุดขึ้นและพระภิกษุที่เข้าไปในหลุ

ประโยค - พระธัมม์บทฎกฉบับแปล ภาค ๑ - หน้าที่ 149 ปูชุนเป็นดังทองหยกย่อมเกิดแล้ว ย่อมไฟโรจน์ ซึ่งปูชนมีผู้มีหลาย ด้วยปัญญา ฉันนั้น..” [แั่รรถ] บรรดาบทเหล่านั้น กล่าวว่า สงกราธม์ คือ ในที่หยาก เนื้

บทนี้อธิบายถึงธรรมะพูดถึงการเกิดขึ้นของปูชุนที่เปรียบเสมือนทองหยก ดอกบัวที่งดงามแม้อยู่ในกองหยาก สื่อถึงความสำคัญของปัญญาในการผลิตความดีจากสถานที่และเงื่อนไขที่ยากลำบาก. พระผู้พระภาคตรัสว่าสาวกและผู้ท

ประโยค - พระธัมมปทุฒิถูกแปล ภาค ๑ - หน้า ที่ 150 การบรรพชา แม็กก (ตน) ขึ้นสู่สะ สมาธิ ปัญญา วิปัสสนา- วิปัสสนาสน ยิ่งกว่าคุณสักการบรรพชานั้น ก็อ่อนไฟโรรัน คือ งามล่วง ซึ่งปู่ชุมผู้กังถั้งหลายๆ [คฤหั

การบรรพชาของแม็กกุตสู่ความรู้และสมาธิเป็นจุดเริ่มต้นของการตรัสรู้ในพระพุทธศาสนา มีการบรรลุผลโสดาบดีโดยคฤหาถินีและสิริคุต และการเผยแพร่ธรรมที่นำไปสู่ความเข้าใจในโหราศาสตร์ มีการตรัสชี้แนะให้เห็นถึงความ

ประโยค๙ - พระธรรมปัถตูฏกแปล ภาค ๑ - หน้าที่ 151 "เรามีเท้าขึ้นเมืองบน มีิรีละลงเมืองต่ำ จะ คกสูหวโดยแท้ เราจัดไมทำกรรมอันมิใชของ พระอริยยะ เชิญท่านรับก่อนบ้าเริด" ดังนี้แ่ เรื่องครหทนนี้ จบ. ปุญวรรณ

ประโยค = พระอัมปวิฒฺกุฎีแปลก ภาค 1 - หน้า 153 จันทร์เพ็ญเข้าไปสู่วิถึมเมฆ. ท้าวเธอ ทรงมีพระหลักปฏิพัทธ์ในหญิงนั้น เป็นประหนึ่งว่า ถึงอาการพลัดตกจากคอช้าง ทรงรีบกระทำประทินิยมพระครองแล้ว เสด็จนั่งสู่อ

ในบทนี้ มีการพูดถึงพระราชาที่ทรงมีพระหลักปฏิพัทธ์ในหญิงในปราสาท และพระราชาได้สั่งให้อำมาตย์ไปตรวจสอบความถูกต้องเกี่ยวกับสถานะของหญิงนั้น ผลปรากฏว่าหญิงมีสามี ทำให้เกิดการสนทนาระหว่างพระราชากับอำมาตย์

ประโยค/ข้อความจากภาพ: "ประโยค๑ - พระอิทธิปลบฤทธิ์ฉบับแปล ภาค ๑ - หน้าที่ 154 แต่วานนี้ไป เธอจงบำรุงเรา" แล้วให้พระราชทานโล่และอาวุธแก่ บูรพ์นั้น. "ได้ยินว่า พระราชา ได้ทรงดำริอย่างนี้ว่า "เราจักยกโทษ

ในเนื้อหาได้พูดถึงการตีความและอ้างอิงจากพระอิทธิปลบฤทธิ์ โดยมีโครงเรื่องเกี่ยวกับพระราชาที่มีพระดำริในการยกโทษให้กับบูรพ์และการตอบสนองของสกถภายในราชสำนัก รวมถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาดังกล่าว โ

ประโยค- พระธัมม์ทัศน์ฉบับแปล ภาค ๑-หน้าที่ 155 หรือ ? " ภรรยา กล่าวว่าฉันตั้งอยู่บนเตา นาย." เขาไม่อาจจะรออยู่ ฉันกว่าระแจะปลดลงได้ จึงให้ภรรยาเอากระบวยตักน้ำบ่าวเท ข้าวที่ฉันจะรับนั้นเอง ลงในกระเช้า

ในหน้าที่ 155 นี้มีการบรรยายเกี่ยวกับพระธัมม์ทัศน์ โดยมีการสนทนาระหว่างตัวละครและความเชื่อในบรรดาผู้ฟังที่มีอยู่ ซึ่งพระยานาคได้ยินเสียงเรียกและมีความสนใจเกี่ยวกับการบูชาด้วยดอกไม้ต่างๆ เป็นการสื่อถึง

ประโยค- พระอิ่มบัณฑิตภูมิใจแปล ภาค ๓- หน้า 156 จงให้ส่วนบุญนั้นแก่เรา" จึงกล่าวว่า "เราให้ นาย" เมื่อพระยา นาค กล่าวแล้วก็ว่า "ท่านนองให้," ก็กล่าว (ยิ้นคำ) ว่า "เราให้ นาย." พระยานาวับนั้น ให้ส่วนบุญ

ในหน้าที่ 156 ของพระอิ่มบัณฑิตได้กล่าวถึงการให้ส่วนบุญที่เกิดขึ้นระหว่างพระยา นาคและพระราชา โดยที่พระยา นาคได้กล่าวว่า 'เราให้' เมื่อพระราชาได้ร้องขอสิ่งของต่างๆ และให้ความสำคัญกับการทำตามรับสั่งของพร

ประโยค- พระศิลปะถูกจูงใจแปล ภาค ๑ หน้าที่ 157 แม้วาความที่ภิกษุหลายมีอยู่ จะไปวิหาร; เพราะเหตุนัน แม้บ่งนั้น ก็คิดว่า "ที่พึงอย่างอืน ของเราไม่มี" จึงไปวิหาร นอนอยู่ในที่สาธารแห่งหนึ่ง แม้มือ พระราชา

ในเรื่องนี้พูดถึงเหตุการณ์เกี่ยวกับภิกษุผู้เดินทางไปวิหารและความคิดที่ทำให้เขาเดินทางไปยังสถานที่ที่ไม่มีสันติสุข และมีกล่าวถึงทั้งการพบเจอและความรู้สึกวิตกกังวลเกี่ยวกับหญิงที่ต้องการบูชา ในขณะเดียวก

ประโยค - พระเครื่องทัศนูปภาค ภาค ๑ - หน้าที่ 158 เราไม่ทราบว่า 'อันตรายจักมีแก่ราษฎรมิติ หรือแก่พระเหสี แก่เรา หรือแก่ใคร ? ’ Becauseเหตุนี้ เราจึงให้ญาติมา.' [พระหงษ์ไม่ให้พระราชาชู่อยู่] ปฏิโรธ. ขั

บทนี้กล่าวถึงการสนทนาระหว่างพระราชาและผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น และอธิบายเกี่ยวกับพระเวททั้งสาม โดยเน้นให้องค์ราชาทราบถึงการบูชายัญที่จะช่วยปลดปล่อยจากอันตรายนั้น นอกจากนี้ ยังมีการ

ประโยค๒ - พระพุทธปฏิรูปฉบับแปล ภาค ๑ - หน้า 159 ปุโรหิตนี้ เมือจะให้จับปากชาตินิดหน่อย ๆ ให้ได้ชิด ละ ๑๐๐ อย่างนี้ คือ ช้าง ๑๐๐ ม้า ๑๐๐ โคอูสะ ๑๐๐ เม็ด แพะ ๑๐๐ และ ๑๐๐ ไก่ ๑๐๐ สุกร ๑๐๐ เด็กชาย ๑๐๐ เด

ในบทนี้มีการกล่าวถึงการจับสัตว์ต่างๆ เช่น ช้าง ม้า โค และอื่นๆ เพื่อประโยชน์ส่วนรวม และการที่พระราชาทรงเห็นว่าสัตว์เหล่านี้คือทรัพย์สมบัติและควรคุ้มครองร่วมกัน นอกจากนี้ยังมีการพูดถึงสัตว์ที่ถูกเชื่อม

ประโยค- พระอิมปทุติฉัตรแปล ภาค ๑ - หน้าที่ 160 ร้องเสียงดังแล้ว; เสียงนั้น ได้เป็นวรกะแว่าเสียงถล่มแห่งมหาปุรี ครั้นนั้น พระนางมัลลิกาเทวี ทรงสับเสียงนั้นแล้ว สลดไปสู่ราชน ทูลถามว่า "บังแต่มาหาราช เพ

ในหน้าที่ 160 ของพระอิมปทุติฉัตร มีการสนทนาระหว่างพระนางมัลลิกาเทวีและราชาเกี่ยวกับเสียงที่ได้ยินซึ่งเกี่ยวข้องกับอันตรายและชีวิตของสัตว์ต่างๆ พระนางมัลลิกากล่าวถึงการเสื่อมศักดิ์ศรีของราชาและตั้งคำถา

ประโยค- พระธัมมปทุตฺตะฉบับแปล ภาค ๑- หน้าที่ 161 ไม่ขัดข้องในภาคทั้งหลายมีอุ้มคือเป็นต้น ประทับอยู่ในพระวิหารใกล้เคียง พระองค์ทูลถามพระศาสดานั้นแล้ว จงทรงกระทำตามพระโอวาทของพระองค์เกิด. ครั้งนั้นแหละ

เนื้อหานี้เริ่มต้นด้วยความกลัวและความเครียดของพระราชาเมื่อเขาได้รับการเผชิญหน้ากับพระศาสดาและการถวายบูชาที่เกี่ยวข้องกับการเสียสละชีวิตของสัตว์ พระศาสดายังได้สำรวจความคิดเห็นของพระราชาเกี่ยวกับการกระท

ประโยค- พระบรมโปเติฐภูมิแปล ภาค ๑- หน้าที่ 162 นั่น พระศาสดา ตรัสกับพระราชานั้นว่า "พระองค์อย่างทรงหวาด-หวั่นเลย มหาพิษ, อันตรายไม่มีแก่วิพระองค์, สัตว์ทั้งหลาย ผู้มีกรรมมา เมื่อกระทำกุศลของตน ๆ ให้แ

ในเนื้อหานี้ พระศาสดาได้ตรัสกับพระราชาว่า ไม่จำเป็นต้องหวาดหวั่น โดยชี้ให้เห็นว่าสัตว์ทั้งหลายสามารถทำดีได้หากมีกรรมที่ดี ในขณะเดียวกันได้มีการพูดคุยระหว่างเศรษฐีในกรุงเทพฯ เกี่ยวกับการใช้ทรัพย์ที่มีอ

ประโยค – พระธัมมปฏิญาณ ภาค ๑ – หน้า 163 อีกคนหนึ่ง กล่าวอย่างนี้ว่า "พวกเราจับรีโภคภัณฑ์ข้าวสาร แห่งข้าวสารกลิ่นหอมที่เก็บไว้ ๑ ปี ด้วยรสเลิศต่าง ๆ เที่ยวไป." อีกคนหนึ่ง กล่าวอย่างนี้ว่า "พวกเราจำให้

เนื้อหาในบทนี้เล่าถึงการสนทนาของผู้คนที่วิพากษ์วิจารณ์การกระทำต่าง ๆ ของเศรษฐีบูร ที่ใช้ทรัพย์สินเพื่อตอบสนองความต้องการทางเพศ และผลกรรมที่ตามมาจากการกระทำเหล่านั้น ปัญหาทางศีลธรรมและสังคมถูกชี้ให้เห็

ประโยค - พระธรรมปิฎกฉบับแปล ภาค ๑ - หน้า 164 พระศาสดา เมื่อจะทรงแสดงคาถาที่สัตว์วนรนั่น กล่าวไม่เต็ม ทำให้เต็ม จึงตรัสอย่างนี้ว่า :- "เรา ทั้งหลายเหล่าใด เมื่อโศกะทั้งหลาย มีอยู่ ไม่ได้อวยทาน ไม่ไ

ในบทนี้ พระศาสดาได้ตรัสสอนเกี่ยวกับการทำบุญ และกรรมที่มนุษย์ได้กระทำ โดยจะอธิบายว่าการมีชีวิตอยู่ซ้ำซ้อนคืออะไร และการทำบาปส่งผลต่อชีวิตอย่างไร การใช้เสียงแห่งคำสอนนี้เพื่อสร้างความเข้าใจในธรรมได้เป็น

ประโยค-พระธรรมปูชฌาย์พูดเท็จฉาแปล ภาค ๑ - หน้า ที่ 165 ตนละคา เมื่อไม่อาจจะกล่าวได้ กล่าวตนละอธิษฐานเท่านั้น แล้วเข้า ไปสู่โลกภูมิขึ้นแล้วเอิก ด้วยประกาศะนี้เลย." ได้ยินว่า จำดินแต่ดาวแห่งเสียงนั้น

ในเนื้อหาได้กล่าวถึงการที่พระธรรมปูชฌาย์พูดถึงการทำดีและผลของมันในโลกภูมิ โดยเน้นที่ความสำคัญของการทรงสัตย์และการนำจิตใจไปเพื่อการทำดี แม้จะมีทุกข์มากมาย ก็ยังคงต้องรักษาความดี ความศรัทธา และการกระทำท